Het is een druilerige maandagmiddag, buiten is het grijs en miezert het al de hele dag. Typisch Hollands pisweer, weer. “Laten we een potje kwartetten” opper ik vrolijk. De teams worden verdeeld, de kaarten geschud en de plekjes op de bank wiskundig ingenomen. Het spieken in elkaars kaarten moet namelijk zo moeilijk mogelijk gemaakt worden,anders zijn we wel heel snel door het spelletje heen.

Buiten is het grijs en miezert het al de hele dag. Typisch Hollands pisweer.

Team mama gaat lekker, we hebben wind mee en kunnen het ene na het andere kwartet weg leggen. En ook team oma heeft het geluk aan haar zijde. Met een beetje inzicht,goede timing en geluk is kwartet een eitje. Goed onthouden wie welke kaart ook alweer had en wie welke kaart niet natuurlijk, net op het juiste moment de juiste kaart van de pot afpakken en je bent al gauw het Heertje. 

Team papa en firstborn gaan ietsjes minder hard. Ik weet niet wat het is maar het arme kind heeft nog geen enkel kwartetje mogen wegleggen en dat begint ook hij op te merken. Ik zie die oogjes van ‘m over zijn kaarten gaan, hij denkt na, diep na, overlegt met papa de team-captain over welke kaart te vragen, ordent zijn kaarten nog even en vraagt ” mag ik van jou kikker met de taart”. Ik moet nee verkopen en net op het moment dat ik dat een beetje subtiel wil doen zegt broertje lief ” Nee, die hebben we niet dat vroeg je net ook al.”

Net op het moment dat ik dat een beetje subtiel wil doen zegt broertje lief ” Nee, die hebben we niet dat vroeg je net ook al”

Als oma dan óók nog eens een kaart aan hem vraagt en daarmee (het zoveelste) kwartet weg mag leggen wordt het ‘t mannetje van bijna zeven te veel. Hij draait zich om, gezicht tussen de kussens van de bank en begint onbedaarlijk te snikken. Geen aandacht aan geven is het beste, verliezen hoort er bij en moeten ze leren, had ik laatst nog ergens gelezen. We spelen dus rustig door, papa’s hand troostend op het huilende verliezertje zijn rug. En dan wordt het hem te veel. Als een razende Roel vliegt hij zowat van de bank af, gooit de kaarten op de grond en zegt “hier, hier heb je alle kaarten, maak het maar lekker af”.

Terwijl de muur nog een oplawaai van hem krijgt voordat hij naar boven vertrekt moeten wij ons best doen  onze lach in te houden. De opbouw is perfect, de suspense en de uiteindelijke climax magnifiek. Menig acteur zou er jaloers op zijn. Ach, kleine mannetjes met al die nog veel te grote emoties leveren hier en daar best mooie plaatjes op.

De opbouw is perfect, de suspense en de uiteindelijke climax magnifiek.

Als ik kort daarna naar boven loop om hem te troosten verzekerd hij mij dat hij NOOIT MEER DAT STOMME KWARTET gaat spelen. Hij vond er namelijk toch al niets aan. En verliezen is stom. Dat laatste kan ik niet ontkennen. Verliezen is nog een hele kunst lief mannetje van mij zeg ik tegen hem. Waarop hij zegt ” zullen we toch nog een potje kwartetten mam”. Ik stem in, natuurlijk stem ik in. Nadat de kaarten verdeel zijn kijk ik oma en papa aan. Deze keer zullen we een klein beetje in zijn voordeel spelen want twee keer achter elkaar verliezen vindt niemand leuk.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.