Met vaderdag voor de deur, sta ik weer eens extra stil, bij hoe waardevol het is om een vader te hebben. Een vader die er voor je is, die van je houdt en van jouw andere ouder houdt. Ik groeide op zonder vader. En hoewel ik daar als kind nooit bewust bij stil gestaan heb, zie ik, nu ik zelf kinderen heb, die gelukkig wel een vader hebben die er voor ze is, hoe waardevol het is om een papa te hebben. Hoe is het om op te groeien zonder vader? Ik deel, in deze blogpost mijn persoonlijke ervaringen met je.  

Voordat ik verder ga: ik zeg wel hoe het is om op te groeien zonder vader maar je kan natuurlijk ook twee moeders hebben. Die je net zoveel liefde geven als een vader en een moeder gedaan zouden hebben. Vervang de titel vader, als je wil, gerust door wat voor jou passend is. In deze blogpost deel ik mijn persoonlijke ervaring, bij mij ontbrak er een vader, dit is dan ook mijn uitgangspunt. Hoe is het om op te groeien zonder vader?

Hoe is het om op te groeien zonder vader?

Hoe is het om op te groeien zonder vader?

Mijn vader is er nooit geweest, nooit echt. ” Papa was a Rolling Stone”  Als kind stond ik daar niet bewust bij stil, het was zoals het was. Maar nu ik zelf drie kinderen heb met een man die wél een echte vader voor hen is denk ik: ” Hoe kon je, pa? Hoe kon je?”  Hoe kon je je hoogzwangere vriendin – mijn moeder- verlaten, niet bij de bevalling zijn en pas drie maanden na mijn geboorte eens een kijkje komen nemen? Ik kan het hem nu niet meer vragen, mijn vader overleed op 56 jarige leeftijd, ik was toen 18. Bij leven is er nooit een geschikt moment geweest om hem deze vragen te stellen. Ze zullen voor altijd onbeantwoord blijven, dat is oké.

De waarde van een vader

Vanaf mijn geboorte was ik alleen met mijn moeder. Ik wist niet beter. Mijn moeder was alles voor mij. Ik kende mijn vader niet echt. Hij kwam wel eens, maar ik had geen band met hem. Ik kende de waarde van een vader niet. Laat staan de liefde van een vader. Natuurlijk zag ik wel dat vriendinnetjes een vader hadden die wel thuis woonde, of papa’s die met hun kinderen op het strand speelde, maar dat vond ik eerlijk gezegd maar raar. Ik kon mij er niets bij voorstellen. Wat had je aan zo’n man, daar kon je niet op vertrouwen toch. Geef mij maar een moeder, daar kan je tenminste van op aan.

Op school waren er wel eens kinderen die dan heel gemeen zeiden ” jij hebt geen vaaaaaader”. Ik verzon dan altijd dat hij Suriname woonde. Of dat hij in het buitenland werkte. En nu ik daar op terug kijk, denk ik, ik vond het dus wel erg dat ik geen vader had. Anders had ik wel gezegd ” ik heb geen vader nodig, ik heb mijn moeder.” Maar dat gemis is er nooit bewust geweest, toen ik jonger was. Mijn moeder was mijn veilige haven. We hadden en hebben een heel sterke band daar kon geen vader aan tippen.


Meer persoonlijke blogposts lezen? In de kracht van weten wie je bent, deel ik mijn visie op zelfbewust zijn voor kinderen.


Hoe is het om zonder vader op te groeien? De gevolgen.

Toen ik een jaar of acht was, kwam mijn vader weer wat vaker in beeld. Mijn oom, een broer van mijn vader had daarvoor gezorgd. Ik ging elke woensdagmiddag naar hem toe, hij woonde samen met zijn vrouw en mijn (half)broertje. Maar er was nog steeds niet echt een band tussen mijn vader en mij. Hij had andere regels dan mijn moeder en ik vond hem vooral heel streng. Op latere leeftijd, rond mijn zestiende ( na mijn pubertijd) ging het beter. Kon ik ook wel met hem lachen en voelde ik af en toe iets wat vaderliefde geweest moet zijn.

Tijdens mijn pubertijd was ik niet te doen. Zoveel woede had ik in mij. Bang om verlaten te worden, keek ik hoe ver ik kon gaan, totdat mijn moeder mij ook zou verlaten. En terugblikkend, heeft die verlatingsangst altijd een grote rol gespeeld in mijn jonge leven. Als mijn moeder eens een avondje uit ging en ik achterbleef met een vriendin van mijn moeder die oppaste was het altijd huilen geblazen, Ik klampte mij aan mijn moeder vast, bang dat ze niet meer terug zou komen. Ze was immers alles wat ik had.

Op dat moment besefte ik niet waar al die angst en tijdens mijn pubertijd, die woede, vandaan kwam. Dat het door de afwezigheid van mijn vader zou komen wuifde ik weg. Ik miste hem echt niet. Nu weet ik wel beter. Vraag mij, hoe is het om zonder vader op te groeien? En ik zal je antwoorden het schaadt je.

Hoe is het om op te groeien zonder vader?

Wat ik zelf niet heb gehad

Juist omdat ik zelf zonder vader ben opgegroeid wou ik persé dat mijn kinderen wel een vader zouden hebben die er voor hen is. Een goede vader. Een echte papa. Ik ben mij er van bewust dat er ook vaders ( en moeders) zijn die je beter niet in je leven kunnen hebben.  Waarvan de aanwezigheid meer schaadt dan de afwezigheid. Als ik het over een vader heb, heb ik het over een goede ouder, die liefde geeft aan zijn kinderen en er voor hen is. Onvoorwaardelijk. Let that be clear.

Zien hoe mijn man omgaat met onze jongens is zo mooi. Hij is er voor ze. Haalt ze op van school, borstelt hun lange krullen, maakt ontbijt voor ze klaar en speelt met ze. Hij geeft ze liefde. Onvoorwaardelijk. En hoewel voor mij buiten kijf stond dat ik een gezin wilde creëren voor mijn kinderen waarin beide ouders aanwezig zijn is het niet altijd makkelijk geweest. Want wat is de rol van een vader nou precies. Waarin verschilt de manier van opvoeden van een man met die van een vrouw. Hoe is het als kind om twee ouders te hebben waar je naar moet luisteren? Hoe is het om op te groeien zonder vader? Dat weet ik. Maar hoe is het is om op te groeien met een vader, weet ik eigenlijk niet.

Hoe is het om op te groeien zonder vader? De conclusie 

Vraag mij: Hoe is het om op te groeien zonder vader? En ik zal je antwoorden: het schaadt je, tot in je ziel. Als kind en als volwassene. Een voorbeeld van een twee ouder gezin heb ik niet gehad. De dynamiek tussen moeder en vader heb ik niet kunne zien.. Ik moet alles zelf uitzoeken. Uitvinden. Beproeven. En tegelijkertijd heeft het mij gemaakt tot wie ik ben. Een sterkte vrouw, een moeder die net zoals haar moeder er altijd is voor haar kinderen. En heeft het opgroeien zonder mijn vader gezorgd voor een diepe band met mijn moeder. Daar ben ik dankbaar voor. Zolang ik mijn gezin en mijn moeder heb kan ik de wereld aan.

Ben jij met of zonder je vader opgegroeid? Wat is jouw visie/ervaring met opgroeien zonder vader? Ik ben benieuwd, deel het met mij in de comments. Zou ik heel leuk vinden.

 

 

 

 

2 Comments on Hoe is het om op te groeien zonder vader?

  1. Dagmar
    juni 16, 2018 at 7:27 pm (1 jaar ago)

    Mooi geschreven Esmée! Ontroerend en herkenbaar❤️

    Beantwoorden
    • Esmée
      juni 18, 2018 at 6:48 pm (1 jaar ago)

      Dank je wel Dagmar Xoxo

      Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.