” Mama, hij heeft mijn Spiderman afgepakt.”

” Mamaaaaa, hij heeft mij eerst geslagen en daarna ook nog eens geschopt, ik vind hem niet meer lief.”

” Stommerd, ik wou dat ik een ander broertje had”

Ruzies tussen broers en zussen, ze horen er bij. Maar soms is het om gek van te worden. Toch? Ik kan er tenminste goed chagrijnig van worden en voel mij soms alleen nog maar een scheidsrechter. Het enige dat nog ontbreekt is een fluitje want gele en rode kaarten deel ik geregeld uit. Natuurlijk niet letterlijk maar wel in de vorm van time-outs of ontzegging van een bezigheid die de ruziezoeker erg leuk vindt. Zoals wii-en of voetballen met vriendjes voor de deur.

Vind ik dat leuk? Nee! Eerlijk gezegd heb ik er een hekel aan. Ik heb helemaal geen zin om scheidsrechter te spelen of politieagent te zijn, anders had ik daar wel mijn werk van gemaakt. Ik wil een gezellige, vrolijke moeder kunnen zijn en niet de moeder die om de haverklap een kind op de trap moet zetten omdat ie z’n broer(tje) belaagd of uitscheldt.

Niet te stoppen

Hoe stop je ruzies tussen broers en zussen als ouder? Niet! Ruzie maken hoort er nou eenmaal bij, het is gezond en kinderen leren er veel door. Zo leren ze hun grenzen aan te geven en gevoelens te uiten. Maar waar trek je de grens? Wat is “normaal” gedrag en wat gaat te ver. En nog belangrijker, hoe los je het op, hoe maken ze het weer goed?

Leer  ze hoe  boos te  zijn

Voor jonge kinderen is het vaak nog ingewikkeld om om te gaan met emoties. Het is aan ons als ouders of verzorgers om je kind daarin te begeleiden. Mijn twee jongens zijn beide erg temperamentvol. Never a dull moment. Daar is niets mis mee, ik hou van goed gebekte kinderen die voor zich zelf op durven te komen en hun emoties durven te tonen. Mijn taak als moeder is hen te leren op die emoties op een juiste manier te tonen. Een manier waarop ze de ander, op wie ze boos zijn, geen fysieke of emotionele schade toe brengen.

Trek een grens

Zorg er voor dat je kinderen weten wat wel en niet acceptabel is. Bij ons thuis mogen ze elkaar niet uitschelden of lelijke woorden tegen elkaar zeggen. Eerst was ik er wat losser in als ze riepen ” stommerd” of “vervelend kind”. Maar ik zag het arsenaal aan scheldwoorden langzaam aan uitbreiden tot ” hou je bek” en ” ik haat je” . Televisieseries en naar school gaan leren je kids soms meer dan je lief is.

Ik grijp meteen in als ik hoor dat ze op bovenstaande manier tegen elkaar te keer gaan. Leer hen dat je in plaats van ” Ik haat je” ook kan zeggen; ” ik vind het niet leuk als je dat doet en word er verdrietig of boos van.” Nu ze eenmaal weten hoe ze hun ongenoegen op een respectvolle manier kunnen uiten, zet ik ze meteen op de trap ( onze time-out plek) als ze er toch voor kiezen om te schelden. Woorden kunnen zo’n pijn doen en op lange termijn de onderlinge band kapot maken. En dat is het laatste dat je wil als ouder. Het zelfde geldt natuurlijk voor slaan, schoppen en andere uitingen van fysiek geweld. In de kiem smoren die hap!

Sorry zeggen

Je hebt sorry zeggen en sorry zeggen. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen oprecht hun excuses aan bieden als ze onredelijk zijn geweest. Niet omdat ik het wil maar omdat ze zelf inzien dat hun manier van handelen niet juist was en ze daar spijt van hebben. Dat ze snappen dat ze de ander pijn gedaan hebben en dat het niet oké is. Zelfs niet als je boos bent.

Met sorry zeggen en elkaar een brasa (knuffel) of hand geven laat je de ruzie achter je en begin je met een schone lei. Oude koeien blijven in de sloot en we gaan vrolijk verder. Ook als ouder kan je het beste de oude koeien in de sloot laten en niet onderhuids boos blijven op je kind om wat hij heeft gedaan. Is er oprecht sorry gezegd? Dan kunnen we door.

Als sorry zeggen niet genoeg is

Maar soms is je excuses aanbieden niet genoeg. Heeft de één de ander bijvoorbeeld echt hard geslagen of iets kapot gemaakt dan moet er meer gebeuren dan alleen sorry zeggen. Een verontschuldiging alleen weegt dan niet op tegen het geleden leed. Vind ik.

Bij ons thuis moeten de kids, in dat geval, iets bedenken dat ze kunnen doen of maken voor de ander om de pijn te verzachten. Ik kwam op dat idee door het lezen van een artikel geschreven door een Amerikaanse blogger. Zijn zoon maakte altijd warme chocomelk voor zijn zusje als hij zich tegen haar had misdragen. Dan dronken ze dat samen op, goed voor de bonding.

Mijn boefjes zijn nog te klein om zelf warme chocomelk voor de ander te maken en ook nog niet op het idee gekomen maar ze maken vaak een tekening voor elkaar. Of helpen de ander met opruimen, lenen het lievelingsspeelgoed uit of verzinnen een ander zoen offer. Zo hebben ze beiden een voldaan gevoel. De ruziemaker kan het echt goed maken en de ander voelt zich gewaardeerd en gezien. We voeren deze regel door in ons gehele gezin, als wij als ouders onredelijk zijn geweest tegen de jongens of zij tegen ons en sorry zeggen alleen is niet genoeg maken wij het ook op deze manier goed.

Support goed gedrag

Voorkomen is beter dan genezen. Met een beloningssysteem kan je je kinderen supporten lief voor elkaar te zijn. Elke dag dat ze lief voor elkaar zijn geweest krijgen ze een stempel of een stickertje op een beloningskaart. Ze zien dat lief zijn voor elkaar loont en gaan er plezier in krijgen om elkaar te helpen, de steunen en er voor elkaar te zijn. In het begin misschien deels met de beloning in het hoofd maar uit ervaring kan ik zeggen dat dit gedrag er langzaam maar zeker inslijt.

Sinds wij gebruik maken van een beloningssysteem maken ze veel minder ruzie en helpen ze elkaar in plaats daarvan veel meer.

De beloning die ze krijgen is er één voor het hele gezin. Zo kunnen ze bijvoorbeeld een avondje bowlen “winnen” of een middag picknicken. Het hele gezin heeft plezier van het goede gedrag van de ander. En quality-time als gezin is weer goed voor de onderlinge band. Twee vliegen in één klap.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.