I live in a madhouse run by a tiny army i created myself.

Zo zou je mijn leven als moeder van drie wel zo’n beetje kunnen omschrijven.  Want – hoe leuk ik het ook vind – het is wel een beetje gekkenwerk. Dankbaar gekkenwerk. Dankbaar dat we drie gezonde kindjes mogen hebben en nog dankbaarder als ze in bed liggen. Met de oogjes dicht en snaveltjes toe. 

Kijk, zo’n kleine newborn met poppige handjes, nieuwsgierig rondkijkende oogjes en lachjes die je hart doen smelten, is het werk niet. Beetje knuffelen, nog meer knuffelen, liedjes zingen, dansjes doen een luiertje verschonen en een badje op precies de juiste temperatuur maken, ik zou het mijn hele leven kunnen doen. En oh ja, de borstvoeding die hoort er ook bij. Ook heerlijk, lekker friemelen met je beeb terwijl de zwangerschapskilo’s er bij jou afvliegen en bij je mini aankomen. Ik noem het een win-win situatie. Nee zo’n klein knuffeltje is het werk niet. Het zijn de grote broers die er hier geregeld een madhouse van maken:

 Rondslingerend speelgoed (want spelen is heerlijk en opruimen is heel, heel heel stom en vervelend. En de moeder of vader die het in zijn hoofd haalt om te vragen of je misschien zou willen opruimen is nog veel, veel veel stommer. Want jij hebt geen troep gemaakt, dat heeft je broer(tje) gedaan. Dus) door heel het huis. Ik kijk niet meer gek op van LEGO in de koelkast of een zwaard in de toiletpot. De ruzies, over wie  welke action-hero mag zijn, over wie er als eerste; onder de douche moet, tanden moet poetsen, van de trap af mag, uit de auto mag stappen of wie vandaag de vliegtuiglepel mag bij het toetje, zijn niet te turven. En dan is er nog het LAWAAI. Mensen kinderen wat kunnen mijn jongens een herrie produceren. Zelfs normaal praten is op volume 10 kan je nagaan hoe het klinkt als ze “vechtertje” spelen. Mijn trommelvliezen zijn er inmiddels aan gewend en zouden het geluid tijdens een heavy-metal concert vinden klinken als rinkelende elfen belletjes. Ofzo.

 

If you think my hands are full, you should see my heart

Als ik dan met een ontploft kapsel en een ontploft huis ‘ s avonds op de bank zit… Correctie, als ik dan met een ontploft kapsel en een ontploft huis, na het geven van mijn zumba-lessen en het nog even snel ophangen van de was die al sinds 09;00 ‘ s ochtends in de wasmachine zat ,om 23:30 in bed lig, nog een paar bladzijde probeer te lezen maar mijn ogen dichtvallen,of mijn kleine bébé erg graag wil eten, of mijn oudste een nachtmerrie heeft gehad en de middelste dorst heeft denk ik bij mijzelf; dit zou ik nooit willen missen.

Nooit willen missen om moeder te zijn van mijn oudste. Nooit willen missen om moeder te zijn van mijn middelste en mijn jongste. Ik vind het ruig om een #boymom te zijn. Terwijl ik dit typ maak ik het “westside” teken. En nog ruiger om drie van die wezens in huis te hebben. Drie is niet te veel. Drie is scheepsrecht. Maar ik  kan mij voorstellen dat vier ook voor heel veel plezier zorgt.

2 Comments on Twee boefjes en een newborn

  1. ada
    januari 7, 2017 at 2:50 pm (3 jaar ago)

    wauw wat leuk geschreven Esmée! Ontroerend ook.

    Beantwoorden
    • Esmée
      januari 10, 2017 at 8:32 am (3 jaar ago)

      DANK JE WEL mam <3

      Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.