The day my daughter nearly drowned was the scariest day of my life. My daughter made no noise . . . she couldn’t. She didn’t splash. She didn’t yell for help. We were all standing ten feet away while she drowned.

Tijdens het scrollen op Instagram vandaag zag ik een korte video van busymommymedia. Rachel vertelt in de video – haar dochter aan haar zijde – hoe haar dochter een aantal jaar geleden bijna verdronk. Hoe snel het ging en hoe haar dochter onopgemerkt weg kon sneaken terwijl er minstens 6 volwassenen in de buurt waren. In de ” buurt in de buurt”. Niet ergens binnen of om een hoek maar echt vlak bij.

Mijn hart begon te bonzen terwijl ik naar de video keek en terwijl ik de hele blogpost las moest ik denken aan onze eerste vakantie met onze twee jongens in Portugal. De oudste was toen net 3 en de toen jongste een maand of twee daarvoor 1 jaar geworden. We hadden een heerlijke dag gehad aan het strand en bij terugkomst in het hotel wilde mijn oudste graag ook nog even in het zwembad zwemmen.

Opeens hoor ik mijn jongste hoesten. Best wel flink hoesten.

Ik heb eigenlijk een beetje een hekel aan zwembaden. Juist omdat het water in een zwembad er zo aantrekkelijk uit ziet is het voor kleine kinderen gevaarlijk. Dat weet ik. Daarom hebben mijn kids altijd zwembandjes om en laat ik ze nooit zonder toezicht spelen in of in de buurt van een zwembad. Natuurlijk is al het zwemwater gevaarlijk als ze nog geen zwemdiploma’s hebben maar die frisse blauwe kleur en de directe diepte van een zwembad maken het voor mijn gevoel nog dubbel zo  eng.

 

Dus wij in dat zwembad. De oudste met papa op de opblaas-krokodil en de jongste met oma lekker in het water. Het water zal ongeveer één meter diep geweest zijn. Mijn moeder had ‘m lekker tegen zich aan, op borsthoogte. Met zijn ruggetje naar haar toe zodat hij lekker rond kon kijken. Ik zwom heen en weer tussen mijn moeder met mijn jongste en mijn man met mijn oudste.

Opeens hoor ik mijn jongste hoesten. Best wel flink hoesten. Ik draai mij om en zwem en naar toe. Vraag aan mijn moeder: ” wat is er aan de hand, waarom hoest hij zo?” Waarop mijn moeder zegt: ” ik had ‘m vast en dacht ineens wat is hij stil, ik zei zijn naam maar toen ik geen reactie kreeg draaide ik hem naar mij toe om te kijken wat er met hem was. Daarop begon hij te hoesten. Zijn gezichtje was nat.”

Ik ben nog nooit zó geschrokken. Hoe kon dat? Hoe kon hij zijn gezichtje naar het water hebben gebracht? Mijn moeder had hem toch vast en ik zwom er toch de hele tijd rond? Hoe kan ik dat niet gezien hebben? Hoe kan mijn moeder dat niet gemerkt hebben? Wat als mijn moeder niet zo alert was geweest?  Ik kon gewoon niet geloven wat er zojuist gebeurd was. Mijn kindje had kunnen verdrinken, in de armen van zijn oma terwijl zijn vader, moeder en broertje er zowat boven op stonden. 

Toen ik de blogpost van Rachel las wist ik dat ik haar verhaal én mijn verhaal met jullie moest delen. Zwemmen of spelen in het water is heerlijk maar alsjeblieft vergeet niet hoe ontzettend verraderlijk water is. Een ongeluk zit in een heel klein hoekje en kan zelfs gebeuren terwijl je er met je neus boven op staat. Hou je kinderen ten aller tijden in het zicht en doe je kinderen die niet kunnen zwemmen in en om het zwembad een zwemvest om. Houd baby’s liever vast in het water met hen gezicht naar jouw gezicht gekeerd. Zo kunnen ze onmogelijk aan je aandacht ontsnappen.

Lees de hele blogpost van busymommymedia en deel mijn blogpost alsjeblieft met zoveel mogelijk mensen. Laten we onze kinderen ook deze zomer veilig houden.

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.