Als je moeder theaterdocent is ontkom je er bijna niet aan als kind; theatervoorstellingen bezoeken. En gelukkig vinden mijn boefjes dat geen enkel probleem, integendeel zelfs. Inmiddels hebben we al heel wat mooie kindertoneelvoorstellingen gezien met zijn allen en zit de “middelste” op toneelles. Geheel vrijwillig, omkopen was niet nodig.

Zebra Zenbra

Afgelopen zaterdag bezochten wij de voorstelling Zebra Zebra van het NT in het bijlmerparktheater.

“Zebra Zebra werd bekroond met een Zilveren Krekel in 2014 en is enthousiast ontvangen door pers en publiek. Dit seizoen is deze wonderschone, beeldende voorstelling opnieuw te zien met de originele cast. Een theatraal en muzikaal stripverhaal voor de hele familie. Over de angst voor het vreemde en over zwart-wit denken in een full colour wereld. Geïnspireerd op het beroemde toneelstuk Le Rhinocéros van Eugène Ionesco.” Aldus  het NT zelf.

En inderdaad het is een wonderschone beeldende voorstelling. Er is zo ontzettend veel te zien op het toneel. Zo is er een muzikant die live muziek maakt op o.a. een keyboard en een drumstel. Zijn er projecties te zien die direct deel uit gaan maken van het prachtige zwart-wit decor. Wordt er gezongen, gesproken en fysiek toneel gemaakt. Je hoeft je geen minuut te vervelen en je kijkt ( ook al volwassenen) je ogen uit.

Wie, Wat, Waar gaat het eigenlijk over

Volgens de website van het NT :                                                                                                                  “Als een wilde zebra zomaar opduikt in een stadje, raakt iedereen in rep en roer. Zeker omdat er steeds meer zebra’s verschijnen. Met hun komst verandert alles en raakt iedereen op drift. Maar één ding is duidelijk: de wereld zal nooit meer hetzelfde zijn” 

Een actueel onderwerp dus. Voor mij ging deze voorstelling over de vluchtelingencrisis. Hoewel ik crisis niet zo aardig vind klinken maar de ontwikkelingen al met al wel een crisis zijn. Voor mij ging deze voorstelling over bang zijn voor de ander, voor de vreemdelingen die ze in deze voorstelling “vreemdedingen” noemden. Maar ook over stiekem ergens toch nieuwsgierig naar het onbekende zijn en het zelfs opzoeken.

Er over praten

Voor mijn jongetje van 4,5 was de voorstelling misschien net iets te moeilijk. Er was niet veel tekst en de tekst die er wel was vond ik redelijk abstract voor kleine kinderen. Of dat erg is; neuh want er is – zoals ik al zei- genoeg te zien en te horen. 

Voor mijn jongetje van 6,5 was de voorstelling al wel iets beter te begrijpen en voor mij als moeder is deze voorstelling een mooie gelegenheid om eens wat dieper in te gaan op de vluchtelingen crisis. Over angst voor het vreemde of voor de “vreemdelingen” en te praten over discriminatie. Misschien niet ‘t meest vrolijke onderwerp om te bespreken met je kids maar ook de minder leuke dingen maken deel uit van het leven.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.